توسط : اکبر نبوی
دانستن تاریخ برای سرگرمی و تفنن نیست. برای درس آموزی و ایجاد ارزش افزوده ی معرفتی در حرکت ملی و زیست فردی و اجتماعی در لایه های مختلف است. بدون درک درست و معرفت افزا از تاریخ، سر و سامان دادن به امروز و حرکت زاینده به سوی فردا اگر ناممکن نباشد، سخت، طولانی، هزینه زا و دیریاب خواهد بود.
اگر نتوانیم تنفس تاریخ و نقش و تاثیر رخدادهای تلخ و شیرین اش را در زیست و زندگیِ امروزِ خود احساس کنیم، از همان روزنه ها و راه هایی ضربه می خوریم که پیشینیان ما را زخم زده، سرمایه های ملی را نابود کرده، فرصت های بالندگی را از بین برده و ماشین حرکت اجتماعی را زمین گیر کرده است.
دانش امروز نسبت به وقایع گذشته به اضافه ی سفر به زمان و قرار گرفتن در شرایط رخدادهاست که می تواند به درک و مفاهمه و همزبانی و گفت و گو با تاریخ منجر شود.
اگر نتوانیم با تاریخ گفت و گو کنیم و اگر نتوانیم سخن تاریخ را در امروز و برای امروز ترجمه نماییم، فرهنگ عمومی جامعه را در یکی از حوزه های مهم و خطیر حیات اش، عقیم ساخته ایم. فرهنگ عمومی عقیم، آینده را نیز نازا و سترون و بی برگ و بار می کند. فرهنگ عمومی عقیم، همانند بدن ناتوانِ بیمارِ بر بستر افتاده ای است که هر ویروس ضعیفی می تواند او را از پا درآورد و به زمین مرگ بزند.
تاریخ، دارای حرکت تکاملی است، به عقب بازنمی گردد و تکرار هم نمی شود. اما اگر انسان نتواند ابعاد حرکت تاریخ را دریابد، خواسته و ناخواسته می تواند بخش های تراژیک تاریخ را برای امروز خود تکرار کند و به جای آنکه از قله های برانگیزاننده اش تاثیر بگیرد و با افزودن بر قوت های آن، راهی به سوی آفاق روشن بگشاید، در چرخه ی باطل شکست های پی در پی، گرفتار می شود. و این، سنت الهی ست. و سنت الهی تغییر ناپذیر است.
